Oº° *:• ☆..Yacoolza In The Moon.. ☆•: * °ºO

ความผูกพันของเราเหมือนพันธะไฮโดรเจน แข็งแรงทำลายยาก

  เธอคือ Host ของฉัน ฉันไม่อาจอยู่ได้หากขาดเธอ

  เราสองคนเหมือนไลเคน (รากะสาหร่ายที่อยู่ร่วมกัน) รวมกันเราอยู่แยกกันเราตาย

  เราเป็น Buffer กัน เธอกับฉันอยู่กันแล้วมันสมดุล

  เมื่อเธอเป็นสนามไฟฟ้า ฉันจะเป็นสนามแม่เหล็ก ร่วมกันเราจะสร้างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (รัก) พลังงานสูง

  เราเป็นโคเวเลนต์ ยิ่งผูกพัน (ธะ) กันมากเท่าไร เรายิ่งใกล้กันมากขึ้น

  เราสองคนเหมาะสมกันเหมือน Enzyme กับ Substrate

  ความรักเราอยู่ใน Dynamic Equilibrium ที่ฉันและเธอส่งรักให้กันและกันตลอดเวลา

  ไฮบริไดเซชันฉันและเธอ ทำให้เกิดพันธะความรัก

  หมู่ฟังก์ชันของความรัก คือ เราสองคน

  ความแรงของความรักเหมือนกับความแรงของกรดและเบสที่ขึ้นกับแรงดึงดูดระหว่างฉันกับเธอ

  ข่าวลือแพร่ไปเหมือนคลื่นที่จุดทุกจุดสามารถเป็นแหล่งกำเนิดใหม่ได้

  คนขี้เกียจคือ Moderator ที่คอยถ่วงให้อิเล็กตรอนพลังงานสูง (คนขยัน) วิ่งช้าลง

 

บรรยากาศก็เป็นใจ อากาศรอบกายก็เย็นยะเยือก แล้วเหล่านิสิต นักศึกษายังอาสามาเล่าเรื่องหลอนๆ จากประสบการณ์จริงภายในรั้วมหาวิทยาลัยที่พวกเขา พวกเธอศึกษาอยู่อีก

อึ๋ย ! จะไม่ให้ขนลุกได้ยังไง

หนุ่มชั้นปีที่ 2 เอกดนตรี คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย "นพ" นายนพพร เพริศแพร้ว เล่าเรื่องหลอนที่ห้องซ้อมดนตรีไทยว่า เรื่องที่ชวนให้ขนหัวลุกนั้นเคยเกิดขึ้นกับตัวเองอย่างจัง โดยเฉพาะเวลาที่เข้าไปนอนหลับในห้องซ้อมดนตรีไทย

"ทุกครั้งที่มีคนแอบไปนอนในห้องซ้อม คนที่นอนแทบทั้งหมดจะรู้สึกเหมือนมีใครมาดึงขา มาแกล้งปิดแอร์ และได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเดินไปเดินมา ยิ่งไปกว่านั้นยังได้กลิ่นธูป เมื่อสอบถามไปยังรุ่นพี่ๆ ว่าเพราะอะไร ผมได้รับคำตอบว่า เป็นฝีมือของ "เจ้าที่" เพราะไม่ชอบให้ใครเข้ามานอนในห้องที่ใช้ซ้อมดนตรี ซึ่งเหตุการณ์นี้ยังคงเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ กับนักศึกษาปี 1 ที่ยังไม่รู้ว่ามีห้องดนตรีเฮี้ยน แต่พอรู้เรื่องแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปนอนอีก"

ข้ามรั้วไปฝั่งธรรมศาสตร์ ที่มีเรื่องเล่าขานให้ขนลุกด้วยเรื่อง "ลิฟต์แดง" ของคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ลิฟต์ที่ได้ฉายาว่า "ลิฟต์แดง" นั้นเป็นลิฟต์ที่เคยใช้ขนศพของผู้เสียชีวิตสมัย 14 ตุลา

"เอ" น.ส.เอนริณ ธนาเดชาวุฒิ นักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 เล่าว่า ตอนเย็นๆ จะไม่มีใครกล้าขึ้นลิฟต์แดงคนเดียว เพราะลิฟต์แดงขึ้นชื่อว่าหลอนมาก

"มีอยู่ครั้งหนึ่ง เพื่อนของดิฉันขึ้นลิฟต์กันแค่ 2 คน แต่ลิฟต์กลับร้องเตือนว่าน้ำหนักเกิน ประตูไม่ยอมปิด ร้องอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด น่ากลัวมาก และในช่วงตอนเย็นจะไม่มีใครกล้าเดินผ่านลิฟต์แดงเลย ยิ่งตอนที่ประตูลิฟต์เปิดค้างไว้จะไม่มีใครกล้ามองเข้าไปเพราะเคยมีคนเห็นภาพศพที่เต็มไปด้วยกองเลือดนอนทับๆ กันอยู่ในลิฟต์เป็นตั้งๆ ได้ยินแล้วเสียวสันหลังมากครับ!!"

อีกหนึ่งเรื่องหลอน เป็นตำนานของมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จ.นครปฐม เหตุเกิดที่หอเพชรรัตน์ หอเก่าแก่ในมหาวิทยาลัย

"ตั๊ก" น.ส.รัตติพร นิมมานภัทร อดีตนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์ วัย 26 ปี เล่าว่า มหาวิทยาลัยอยู่ในเขตวังเก่าของรัชกาลที่ 6 ซึ่งที่นี่มีเรือนจำด้วย ครั้งหนึ่งมีนักศึกษานอนอยู่ในห้องพักคนเดียว แล้วได้ยินเสียงคนเดิน เป็นเสียงเดินช้าๆ จนเสียงนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ ห้องพัก น้องนักศึกษาคนนั้นจึงมองลอดช่องตาข่ายมุ้งลวดออกไปดู ปรากฏว่า เห็นคนนุ่งโจงกระเบนสีแดงลากโซ่ตรวนเดินผ่านไป หลอนที่สุด

ขนแขนลามไปจนถึงเส้นผมดูจะลุกซู่ไปหมดแล้ว

ส่วนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยาก็มีเรื่องลี้ลับที่น่าสะพรึงกลัวไม่แพ้ที่อื่นเลย เหตุเกิดที่ตึกคณะนิเทศศาสตร์ ชั้น 15 เรื่องราวมีอยู่ว่า เมื่อ 10 กว่าปีก่อนมีนักศึกษาหญิงถูกข่มขืนและถูกฆ่าตายที่นี่

"เม" น.ส.รุ่งธิวา บูรณานุสรณ์ นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ ชั้นปี 4 วัย 21 ปี บอกว่า ช่วงเย็นๆ จะไม่มีใครกล้าขึ้นไปชั้น 15 คนเดียว เพราะวันดีคืนดีอาจได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ หรือได้ยินเสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินอยู่ใกล้ๆ หรือบางครั้งเข้าห้องน้ำแล้วมองออกไปที่กระจกก็จะเห็นผู้หญิงผมยาวยืนก้มหน้าอยู่ แต่พอเปิดประตูออกไปก็ไม่พบใครเลย บรื๊อ...ขนลุกซู่!!

ปิดท้ายเรื่องหลอน ในรั้วมหาวิทยาลัยขอนแก่น บริเวณหอ 9 หลัง ในมหาวิทยาลัย "แอ๊บ" น.ส.เบญจวรรณ โสภาระ เฟรชชี่ คณะเกษตร วัย 18 ปี เล่าว่า ระหว่างทางเข้าหอจะมีป่ารกๆ เปลี่ยวๆ ซึ่งตรงนี้เป็นจุดที่ไม่มีใครผ่าน เพราะเคยมีผู้หญิงถูกข่มขืนตาย

"ล่าสุดเมื่อไม่นานมานี้ตอนตี 1 เพื่อนของแอ๊บกำลังขับรถมอเตอร์ไซค์กลับหอ พอมาถึงทางที่เป็นป่า อยู่ๆ รถก็กระตุกและแล่นฝืดๆ เพื่อนพยายามเร่งเครื่องเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล แล้วจู่ๆ รถก็หยุดอยู่กับที่ทั้งๆ ที่ยังเร่งเครื่องอยู่ ความรู้สึกของเพื่อนเหมือนมีใครมาดึงรถอยู่ข้างหลัง จึงหันไปดูเห็นผู้หญิงหน้าขาวๆ ซีดๆ ดึงรถไว้ เพื่อนแอ๊บร้องๆ สุดเสียงแล้วก็ทิ้งรถวิ่งน้ำตาไหลกลับหอเลย โอย!!!...น่ากลัวสุดสุด"

หลายเรื่องหลอนๆ ที่เล่าผ่านเสียงของนิสิต นักศึกษา ไม่ว่าจะได้ยินครั้งใดเป็นต้องขนแขนสแตนด์อัพกันทุกที ความจริงยุคนี้ก็สองพันหกแล้ว วัยรุ่นหลายคนพยายามจะไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ แต่เมื่อวิทยาศาสตร์ยังพิสูจน์ความจริงออกมาไม่ได้ ทางออกที่ดีที่สุดก็คือ ไม่เชื่อ!!!....แต่อย่าลบหลู่ดีกว่า ว่าไหม

 

การเดินทางกำลังเริ่มต้นกับการเริ่มเรียนในสิ่งใหม่...จากที่เคยไม่รู้